گالری p.m.a

ماه محرم

دکتر علي شريعتي: حسين بيشتر از آب تشنه لبيک بود. اما افسوس که به جاي افکارش زخم‌هاي تنش را نشانمان دادند و بزرگترين درد او را بي‌آبي معرفي کردند.

پرسيدم از هلال چرا قامتت خم است

آهي کشيد و گفت که ماه محرم است

گفتم که چيست محرم؟ با ناله گفت

ماه عزاي اشرف اولاد آدم است

عالم همه محو گل رخسار حسين است

ذرات جهان درعجب از کار حسين است

داني که چرا خانه ي حق گشته سيه پوش

يعني که خداي تو عزادار حسين است

نازم آن آموزگاري را که در يک نصف روز

دانش ‌آموزان عالم را همه دانا کند

ابتدا قانون آزادي نويسد بر زمين

بعد از آن با خون هفتاد و دو تن امضا کند

يادتان باشد لباس مشکيم را تا کنيد

گوشه اي از قبر من اين جامه را هم جا کنيد

کاش من در شام تاسوعا بميرم تا شما

خرجيم را نذر خرج ظهر عاشورا کنيد

تا ماه غمِ تو جلوه گر مي گردد

دامان زمين ز اشک تر مي گردد

هر داغ شود کهنه در ايام ولي

داغ تو حسين! تازه تر مي گردد

در کلاس عشق، عباس غوغا مي کند

در دل هر عاشقي عباس ماوا مي کند

هر کسي خواهد رود در مکتب عشق حسين

ثبت نامش را فقط عباس امضا مي کند

خنده کنان مي رود روز جزا در بهشت

هر که به دنيا کند گريه براي حسين

گر به عزاخانه اش مي روي آهسته رو

بال ملائک بود فرش عزاي حسين

اين حسين کيست که عالم همه ديوانه اوست

اين چه شمعي است که جانها همه پروانه اوست

اي وجودت عشق را معنا حسين

عالمي يک قطره تو دريا حسين

عاقبت، مدفن ما دشت بلا خواهد شد

قبله سوم ما کرب و بلا خواهد شد

برف سهل است، اگر سنگ ببارد هر شب

مجلس گرم عزاي تو به پا خواهد شد

در بحر حسين کاش ماهي باشيم

پاکيزه و طاهر از تباهي باشيم

يک عمر اسير نفس بوديم ولي

اين ماه بيا "حر رياحي" باشيم

محرم آمد و ماه عزا شد ... مه جانبازي خون خدا شد

جوانمردان عالم را بگوييد ... دوباره شور عاشوار به پا شد

گفتمش نقاش را نقشي بکش از زندگي

با قلم نقش حبابي بر لب دريا کشيد

گفتمش بر روي کاغذ عشق را تصوير کن

در بيابان بلا تصويري از سقا کشيد

گفتمش سختي و درد و آه گشته حاصلم

گريه کرد، آهي کشيد و زينب کبري کشيد

گفتمش ترسيم کن تصويري از روي حسين

گفت اين يک را ببايد خالق يکتا کشيد

باز محرم شدو دلها شکست ... از غم زينب دل زهرا شکست

باز محرم شد و لب تشنه شد ... از عطش خاک کمرها شکست

آب در اين تشنگي از خود گذشت ... دجله به خون شد دل صحرا شکست

قاسم و ليلا همه در خون شدند ... اين چه غمي بود که دنيا شکست

دل را اگر از حسين بگيرم چه کنم ... بي عشق حسين اگر بميرم چه کنم

فردا که کسي را به کسي کاري نيست ... دامان حسين اگر نگيرم چه کنم

سعي کن حرص و طمع خانه خرابت نکند ... غافل از واقعه روز حسابت نکند

اي که دم مي زني از عشق حسين بن علي ... آنچنان باش که ارباب جوابت نکند

خيمه ماه محرم زده شد بر دل ما ... باز نام تو شده زينت هر محفل ما

جز غم عشق تو ما را نبود سودايي ... عشق سوزان تو آغشته به آب و گل ما

کاش بوديم آن زمان کاري کنيم

از تو و طفلان تو ياري کنيم

کاش ما هم کربلايي مي شديم

در رکاب تو فدايي مي شديم

السلام عليک يا ابا عبدالله…

عشق يعني آتش افروخته ... عشق يعني خيمه هاي سوخته

عشق يعني حاجي بيت الحرام ... دل بريدن ها و حج ناتمام

عشق يعني غربت نور دو عين ... عشق يعني گريه بر قبر حسين

عشق را گويم فقط در يک کلام ... يا اباالفضل و حسين و والسلام

اي شده مجنون خدا السلام ... شاهرگ خون خدا السلام

اي شده سرشار دلم از غمت ... باز محرم شد و دل محرمت

هست نگاه نگران همه ... سوي تو اي دسته گل فاطمه

ايام عزاداري سيد و سالار شهيدان، حضرت اباعبدالله الحسين (ع) تسليت باد.